ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ | ΠΟΙΗΜΑ

Οι καρέκλες

Δίπλα δίπλα

στην ερημιά ενός απογεύματος.

Οι πλάτες τους

ψηλές και λευκές

αγγίζουν σχεδόν η μία την άλλη

σαν εραστές λίγο πριν το τέλος

Τα μαύρα τους καθίσματα

φθαρμένα από τον καιρό 

σώματα που άντεξαν

κουβέντες, δείπνα, μυστικά

γέλια, καυγάδες, σιωπές, αναμετρήσεις

Εκεί

δίπλα στους κάδους

λίγο πριν το τέλος

Οι καρέκλες:

δυο φιγούρες

πρωταγωνίστριες

σε μια παράσταση δρόμου

Βαθιά υπόκλιση 

Δυνατό χειροκρότημα